บทที่ 1 ชอบเธอแล้วเหรอ?

วันนี้เป็นงานเลี้ยงครอบครัวตระกูลบุญศิริ ระหว่างมื้ออาหาร สายตาของผู้ชายหลายคนต่างจับจ้องมาที่ลลนา

ใต้โต๊ะอาหาร อนันต์แอบเอาเท้าเกี่ยวขาของลลนาเบาๆ

เมื่อเห็นเธอแสดงท่าทีเป็นมิตรกับผู้ชายคนอื่นๆ เขาอยากจะเอาเสื้อผ้าของลลนาออกหมดแล้วรังแกเธออย่างหนัก

ลลนาสะดุ้งเฮือก ส้อมในมือเกือบจะหล่นลง

เธอรีบลุกขึ้นพูดว่าจะไปห้องน้ำ อนันต์ก็ตามเธอขึ้นไปชั้นบนแล้วล็อกเธอเข้าไปในห้อง

เธอเอามือดันหน้าอกเขา "อนันต์ ไม่ได้นะ"

"ฉันได้หรือไม่ได้ เธอไม่รู้เหรอ?"

ตาของอนันต์หรี่ลงเล็กน้อย ยิ้มชั่วร้ายอย่างมีนัยยะ

ด้านหลังของเธอมีไฝสีแดงจุดหนึ่ง บางครั้งเวลาก้มหน้าลงจะเห็นแลบๆ หลบๆ ทำให้อนันต์รู้สึกปากแห้งคอแสบ

"ประธาร ที่นี่ไม่..."

"หุบปาก"

เขารำคาญที่เธอพูดมาก จึงฉีกเสื้อผ้าของเธอทันที แล้วดันเธอชิดกับประตู กัดไฝสีแดงจุดนั้นอย่างแรง พร้อมกับกระแทกอย่างรุนแรง

ลลนาตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากล่างแน่น ไม่กล้าให้ตัวเองส่งเสียงออกมาแม้แต่นิด

แต่อนันต์คราวนี้บ้าคลั่งเป็นพิเศษ เธอถูกกระแทกจนมึนงง เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปาก

เมื่อได้ยินเสียงนั้น อนันต์กลับตื่นเต้นมากขึ้น แล้วทำกับเธออีกครั้ง

จนกระทั่งท้องน้อยเกิดความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นมาทันใด ลลนาผลักผู้ชายที่อยู่ข้างหลังอย่างสุดแรง

"อนันต์ เจ็บ!"

เสียงของเธอแฝงไปด้วยการขอร้อง แต่อนันต์ไม่สนใจ

ในที่สุดลลนาจึงกัดลงไปอย่างแรง

"ซึ่ง..."

ความเจ็บปวดที่ปลายลิ้นทำให้อนันต์ฟื้นขึ้นมาบ้าง เขามองลลนาด้วยความไม่พอใจ "เธอ!"

เพิ่งจะพูดออกมา เขาก็ได้กลิ่นคาวเลือด ลลนาคลุมท้องแล้วค่อยๆ นั่งยองลง

เมื่อเห็นเลือดระหว่างขาทั้งสองข้างของเธอ อนันต์ลิ้นแลบด้วยความรำคาญ "ประจำเดือนมาเหรอ? วุ่นวาย"

ผู้ชายตอนนี้หมดอารมณ์แล้ว เดินเข้าไปในห้องน้ำเลย พอออกมาลลนายังนั่งยองอยู่ที่พื้น

"อนันต์ ฉันปวดท้อง..."

ตาเธอเต็มไปด้วยน้ำตา หน้าตาซูบซีด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวด

อนันต์โยนเสื้อคลุมใส่เธอ "ใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปทางประตูหลัง อย่าไปรบกวนงานเลี้ยง"

พูดจบเขาก็ออกจากห้องไปเลย

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ลลนาจึงฟื้นจากความเจ็บปวด ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าแล้วเงียบๆ ออกไปทางประตูหลัง

เมื่อถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัด ลลนายังไม่ฟื้นจากอาการช็อก

เธอท้องแล้ว แต่ลูกหายไป

หมอมองสีหน้าเซื่องซึมของเธอแล้วถอนหายใจ "คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวไม่รู้จักข้อห้ามเลย ช่วงต้นตั้งครรภ์แท้งง่ายที่สุด! สามีมาแล้วหรือยัง?"

ลลนาจ้องมองขวดน้ำเกลือแน่นิ่ง ดวงตาว่างเปล่า ราวกับไม่ได้ยินว่าหมอพูดอะไร

ผู้หญิงเตียงข้างๆ รีบหยิบกระเป๋าของเธอมาให้ "เธอมาโรงพยาบาลตัวคนเดียว ของใช้ต่างๆ อยู่ที่ฉัน เธอยัง..."

"ฉันไม่ได้แต่งงาน"

ลลนาพูดแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างลำบาก รับแบบฟอร์มจากมือหมอมาเขียน

ชื่อที่เพิ่งเขียนลงในแบบฟอร์มเปียกไปด้วยน้ำตา เธอจึงรู้ตัวว่าตัวเองร้องไห้

ลูกของเธอกับอนันต์หายไป ควรจะร้องไห้สักหน่อย

เธอนอนอยู่ในโรงพยาบาลทั้งวัน ทำงานมาสิบปีนี่เป็นครั้งแรกที่เธอขาดงาน

จนกระทั่งสิบเอ็ดโมงเย็น โทรศัพท์ของอนันต์จึงโทรมา

"ขาดงานทั้งวันพักพอแล้วใช่มั้ย? มาบลูไนท์คลับ"

ฝั่งโทรศัพท์เสียงดังอลหม่าน ลลนาเหมือนจะได้ยินเสียงคนชวนดื่มอย่างต่อเนื่อง เธอจึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเพื่อนอนันต์ที่ชื่อชัยวัฒน์ ตามปกติเธอควรจะไปช่วยอนันต์ดื่มแทน

เธอเพิ่งจะพูดว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาล ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของอนันต์ดังขึ้น "ให้เวลาเธอยี่สิบนาที อย่าให้ฉันต้องพูดครั้งที่สอง"

เสียงสัญญาณไลน์วางดังขึ้นอย่างไร้ความปรานี ลลนารู้ว่าเขาโกรธแล้ว

เธอลุกขึ้นอย่างลำบาก ขอยาแก้ปวดจากหมอแล้วจึงออกจากโรงพยาบาล

ระหว่างทางไปเธอแต่งหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วซื้อกระโปรงตัวหนึ่งข้างทางมาเปลี่ยน

ลลนาหน้าตาดี หลังแต่งหน้าแล้วดูเย็นชาและสวยงามขึ้น

เมื่อมาถึงบาร์ พนักงานเสิร์ฟจำสาวสวยคนนี้ได้ทันที "คุณลลนา ประธารอยู่ห้องส่วนตัว 209"

ลลนาพยักหน้าเล็กน้อย เดินตรงขึ้นไปชั้นสอง

เพิ่งเข้าห้องส่วนตัวก็ถูกคนหนึ่งดึงไป แล้วได้ยินเสียงเย็นชาของอนันต์ "ชัยวัฒน์ เลขาลลนามาแล้ว สาวน้อยแพ้แอลกอฮอล์ อย่าไปรังแกเธอ"

ชัยวัฒน์เดินมาโอบเอวเล็กของลลนาทันที "ลลนา บอกให้มากับฉันนานแล้วเธอไม่ยอม! ดูสิประธารเธอลำเอียงชัดๆ ไม่ยอมให้แฟนสาวน้อยมาก็เรียกเธอมาเลี้ยงฉันแทน"

"วันนี้วันเกิดฉัน เธอเป็นหนี้หนึ่งแก้ว เธอต้องดื่มสามแก้ว! ไม่งั้นก็ไม่ให้เกียรติฉัน!"

ลลนาหรี่ตาพยายามปรับตัวกับแสงสลัวในที่นี่ จึงเห็นสาวน้อยที่นั่งแนบชิดกับอนันต์

เธอจำสาวคนนี้ได้ เป็นนักศึกษาฝึกงานใหม่ของแผนกเลขานุการชื่อปารมี

ปารมีตกใจกลัว โอบแขนของอนันต์แน่น มองเธอด้วยสีหน้าขี้อาย "พี่ลลนา ขอโทษค่ะ หนูมาดื่มครั้งแรก ประธารเลยดูแลหนูหน่อย"

เธอตาแดงๆ เหมือนกระต่ายน้อยที่ถูกรังแก ทำให้คนอื่นอยากปกป้องทันที

อนันต์โอบเธอไว้ในอ้อม ใช้เสียงอ่อนโยนปลอบ "เธอไม่ได้ทำผิดอะไร เธอเป็นเลขา งานพวกนี้เป็นหน้าที่ของเธอ เอาน่า อย่ากลัว"

ลลนาสับสนไปชั่วขณะ เธอเหมือนไม่เคยได้ยินอนันต์พูดกับเธอด้วยเสียงอ่อนโยนแบบนี้

คนข้างๆ ก็ได้ยินความลำเอียงของอนันต์ที่มีต่อสาวน้อย จึงต่างปลอบใจเธอ ปารมีก็ยังคงมองลลนาด้วยความกลัว เหมือนไม่เข้าใจอะไรจริงๆ

ลลนาก้มหน้าลง ในใจเข้าใจทุกอย่างแล้ว

งานวันเกิดชัยวัฒน์มีคนในวงสังคมชั้นสูงมาร่วม อนันต์พาสาวน้อยมาแล้วดูแลอย่างใส่ใจ นี่คือการเตือนทุกคนว่าสาวน้อยคนนี้เป็นคนสำคัญในใจเขา

ส่วนลลนา ก็แค่เลขาที่เรียกมาดื่มแทน

ลลนาสูดลมหายใจลึกๆ รับแก้วจากมือชัยวัฒน์ "คุณชัยวัฒน์ สุขสันต์วันเกิด แก้วนี้ฉันขอแสดงความยินดี"

ดื่มเหล้าในวันที่ทำแท้ง เธอนี่ไม่เอาชีวิตจริงๆ

แต่อนันต์ยังคงนั่งดูเย็นชาอยู่ข้างๆ มองเธอดื่มทีละแก้ว ไม่เคยพูดปกป้องเธอสักคำ

ในที่สุดไม่รู้ปารมีพูดอะไรกับเขา อนันต์ลุกขึ้นทันที "ขอโทษ สาวน้อยง่วงแล้ว ฉันจะส่งเธอกลับก่อน"

คนทั้งกลุ่มด่าว่าเขาเห็นแก่ผู้หญิงลืมเพื่อน เขาแค่หัวเราะโบกมือ ไม่มองลลนาสักครั้ง

ตีสามลลนาจึงเดินโซเซออกจากบาร์

เพิ่งออกมาก็เห็นรถของอนันต์จอดอยู่หน้าประตู เธอเปิดประตูล้มลงที่เบาะหลังแล้วหลับไป

งุนงงๆ เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนของผู้ชายโถมเข้ามา มือหยาบกร้านคู่หนึ่งลูบคลำร่างกายเธออย่างต่อเนื่อง

ลลนาตื่นขึ้นมาทันที รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงส่วนล่างของอนันต์ เธอดิ้นรนอย่างแรง แต่วินาทีต่อมามือเธอก็ถูกยกขึ้นไปเหนือศีรษะ ถูกมัดด้วยเนคไท

อนันต์โอบเอวเล็กของเธอแน่น จูบลงบนอกเธออย่างหนาแน่น

นึกถึงที่ชัยวัฒน์เคยโอบเอวเธอ อนันต์ก็กัดเนื้ออ่อนข้างเอวเธออย่างแรง

"อา! อนันต์! เธอบ้าอะไร!"

ลลนาถูกเขากัดจนเจ็บ น้ำตาไหลออกมาทันที อนันต์ยิ้มเยาะแล้วแก้เข็มขัด ไปดึงกระโปรงเธอ

เมื่อเห็นกางเกงใน เขาสบถเบาๆ เขาลืมเรื่องเมื่อวานไปแล้วเหรอ?

ลลนาลุกขึ้นอย่างรวดเร็วดึงเนคไทที่มือออก ความแดงก่ำบนหน้ายังไม่หาย ไม่เข้าใจว่าเขาบ้าอะไรอีก

เมื่อเห็นส่วนล่างของเขาที่พร้อมจะระเบิด เธอนึกถึงดวงตาใสซื่อของปารมี "ทำไมไม่ไปค้างคืนที่เธอ?"

"เธอยังเด็ก ไม่เหมาะกับเรื่องแบบนี้"

อนันต์ใช้มือใหญ่ยกคางลลนา ลูบไล้ริมฝีปากที่ถูกกัดไปมา

ลลนาสะอื้นจนพูดไม่ออก ยอมให้เธอมาดื่มแทน แต่ไม่ยอมแตะต้องปารมีแม้แต่นิดเดียว

เธอเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "หลงรักเธอแล้วเหรอ?"

"อืม"

เธอไม่รู้ว่าอนันต์ฮึมหรือยอมรับสิ่งที่เธอพูด วินาทีต่อมาเธอก็ถูกอนันต์กดลงไปตรงระหว่างขา

"ข้างล่างไม่สะดวก ใช้ข้างบนแทน"